เคยไหมที่อยู่เฉยๆอารมณ์ดีในตอนเช้าๆ บ่ายๆมาพอเจอเรื่องอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะเข้ามาในชีวิต แล้วรู้สึกยังไงบอกไม่ถูก จะว่าเหงา เซง หรือหงุดงิด หรืออารมณ์ไหน มันบอกไม่ถูกจริงๆ ไม่ค่อยอยากเป็นแบบนี้เลย เป็นไปได้อยากอารมณ์ดีทั้งวัน เหมือนเป็นคนบ้าไปเลยยิ่งดี แต่ขอให้คุยกะคนอื่นรู้เรื่องก็พอ โพสนี้ไม่มีอะไรหรอกแค่ไม่มีที่ระบาย อยากบ่นๆบ้าง ใครอ่านอยู่ก็ช่วยบอกหน่อยก็ได้ว่าเคยไหมที่เป็นแบบนี้อะ แค่นี้ก่อนหลังจากไม่ได้อัพเดทข้อความมานานแรมปี แล้วเจอกันโพสหน้า

เมืื่อตอนปีใหม่ที่ผ่าน (2553) ขาไปจากโคราชรถโล่งวิ่งฉิวสบายๆ แต่ตอนขากลับจากร้อยเอ็ดจะมาโคราชนี้สิโอ้ละแม่……ออกจากร้อยเอ็ด 4 โมงเย็นถึงโคราชเกือบเที่ยงคืนผมละเข็ดจริงๆ สงกรานต์ปีนี้หวังว่าจะไม่เป็นแบบนั้นอีกนะ ไม่เอานะตัวเอง เดี๋ยวหลังสงกรานต์ ตั้งเป้าไว้ว่าจะกลับมาเขียนบล็อกให้ได้ๆเยอะๆๆๆๆ เท่าที่จะทำได้ โพสนี้ไม่มีใครอ่านก็ช่างมัน แต่ถ้าใครอ่านอยู่ก็อย่าลืมบอกผมด้วยนะว่าต้องอัพเดทบล็อกบ้าง…..นะตอง

เมื่ออาทิตย์ก่อนได้ โอกาศกลับบ้าน เพราะแม่ถามว่า “ไม่กลับมาทำบุญหรอลูก” ลูกที่ออกจะน่ารักอย่างเราหรือ จะปฏิเสธคำขอของแม่ได้
การกลับไปยัง จังหวัดร้อยเอ็ด ?บ้านเกิดอันเป็นที่รักยิ่งของไอ้หนุ่มใบตองครั้งนี้เป็นการกลับที่ถือว่าืคุ้มค่ามาก เพราะได้ไปทำบุญที่วัดตั้ง 2 วัด (ปกติวัดเดียวก็ยากอยู่แล้ว) เรียกได้ว่าอิ่มบุญจนจะล้นออกปากเลยละ ในวันนั้นก็ยังได้จุดเทียน แล้วเรียงที่หน้ารั่วบ้าน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำไปเพื่ออะไีร แต่มันคงต้องมีความหมายอะไรสักอย่างแน่นอน ได้ไปดู พิธีไหลเรื่อไฟ ซึ่งไม่เคยดูเลยตั้งแต่เกิดมาทั้งๆที่ อยู่ที่บ้านเกิดตัวเองแท้ๆ
ได้ปล่อยโคม ซึ่งเปรียบเหมือนการปล่อยความเลวร้ายไปกับโคม

และมีโอกาศได้ไปบ้านคนรู้จักที่นอกเมือง เลยได้ไปสะดุดตากับไอ้เจ้าดุ้นเหล็ก ที่ตั้งอยู่หลังบ้านของเขาเลยถ่ายรูปมาฝาก ก็ดูเอาแล้วกันว่ามันคืออะไรถ้าเป็นคนบ้านนอกจริงๆก็น่าจะรู้กันว่ามันคืออะไร แต่ถ้าใครเป็นคนกรุงก็ลองถามเพื่อนดูละกันว่ามันคืออะไร

อย่างที่บอกแหละ การกลับบ้านของผมครั้งนี้ ถือว่าได้อะไรมากมายกว่าการอยู่ กทม. เยอะแยะ บ้างทีผมว่าถ้าเราลองมองกลับไป ผมว่าบ้านเกิดของเราก็มีอะไรหลายอย่างที่เรา ยังไม่ได้สัมผัส และลืมมันไป ก็ฝากไว้หน่อยแล้วกัน ว่าอย่าลืมกำพืชตัวเองนะครับ เพราะมันเป็นสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราได้จนถึงทุกวันนี้

อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่ได้อัพเดทบล็อกเลย เพราะมัวแต่ยุ่งกับช่วยเพื่อน (ไอ้เต้ย) ทำร้านเน็ตอยู่ ที่ต้องช่วยมันทำก็เพราะ มันไม่ความรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับด้านนี้เลย แม้แต่ลงวินโดว์ก็ทำไม่เป็น คิดในใจเหมือนกัน “แล้ว มะ มะ มึง… จะเปิดร้านได้ไงวะเนี้ย” ก็เลยต้องยอมเหนื่อยช่วยมันหน่อยเดี๋ยวไปโดนเขาหลอกฟันหัวแบะมา จะน่าสงสาร และโจทย์ที่บอกก็คือ ต้องจัดการเกี่ยวกับคอมให้มันทั้งหมด ทั้งหมดจริงๆนะ ตั้งแต่เดินระบบ network เข้าหัวสายแลน หาที่ซื้อคอมมือสอง (งบน้อย) ซึ่งตอนนี้ซื้อแล้ว แถมต้องมาลงวินโดว์ใหม่หมดทุกเครื่อง (- -’) ดีนะยังมี “เพื่อนบอล ณ. SPU” มาช่วยลง ตอนนี้ก็เหลือลงเกมส์ และว่าจะทำ server ให้มันด้วยเพราะเห็นร้านอื่นเขาทำกัน ไหนๆก็ทำให้มันแล้ว แต่คงจะอีกหลายวันถึงจะเปิดร้านได้เพราะเหลืออีกหลายอย่างเหมือนกันที่ต้องทำ วันนี้เลยเอารูปที่อยู่ในช่วงกับลังจัดร้านมาให้ดูกัน เดี๋ยวเสร็จแล้วจะมาอัพเดทอีกที สำหรับวันนี้ก็เอาแค่นี้ก่อน สวัสดี พ่อแม่พี่น้องชาวไทยทุกคน

เมื่อวาน วันเสาร์ที่ 22 ส.ค. 52 กว่าจะลุกจากที่นอนได้ ก็ปาเอาซะเที่ยงเลย (ตื่นสายหน่อยเพราะเป็นวันหยุด) ก็เลยออกไปกินข้าว เลยคุยกับ ผ.บ.ท.บ (ผู้บ้านชาการที่บ้าน) ว่า เราไม่ค่อยได้ดูหนังโรงนานแล้วนะ วันนี้ไปดูกันไหม เพราะเห็นพี่โดมพี่ที่บริษัทบอกแกดูหนังซูมเรื่อง G.I Joe แล้ว แกบอกมันส์…..มาก…. ?ขนาดดูหนังซูมยังมันส์เลย ก็เลยตกลงกันว่าไปดูที่ เมเจอร์รัชโยธิน ทั้งๆที่ห้อง อยู่ใกล้กับ เซนทรัลรามอินทรา เลยถามท่าน ผ.บ.ท.บ ว่า ทำไปต้องไปดูที่เมเจอร์รัชฯด้วย เขาเลยบอกว่า ก็อยากไปเดินตลาดข้างเมเจอร์ด้วยอะ โอเค เข้าใจละ (- -’) ไปก็ไป ด้วยความอืด จึงออกจากห้อง 17.00 หวังจะไปดูรอบ 17.15 คิดในใจ “มันจะไปทันไหมเนี้ย” สรุปคือไปถึง 17.50 จะดูรอบต่อไปที่เป็นภาคไทยก็ปาไป2ทุ่มนู้น ไม่ไหว งั้นเรากลับไปดู เซนทรัลรามอินทราดีกว่า “กูว่าแล้ว…” จึงได้ดูรอบ 19.00 พูดเรื่องตัวเองมาซะยาวเอาเรื่องหนังบ้างดีกว่า [...]